Wybuch wojny w Ukrainie i masowa migracja do Polski spowodowały uruchomienie się szerokiej pomocy ze strony zarówno ze strony indywidualnych obywateli, jak i organizacji pozarządowych. Stowarzyszenia i fundacje, które do tej pory działy na rzecz swoich celów statutowych, rozpoczęły działalność dotąd przez nich nie wykonywaną wcześniej.

Z dnia na dzień, bez dodatkowych środków uruchomiły pomoc rzeczową, noclegownie, wsparcie medyczne, psychologiczne i prawne. Pierwsze dni i tygodnie wszyscy pracownicy oddawali tym działaniom każdą chwilę, kosztem swojego życia, rodziny i odpoczynku. Zdając sobie sprawę, że nie podołają tak dużemu wyzwaniu sami (jak dotychczas) uruchomili działania wolontariackie w niespotykanej, jak dotąd skali. Balansując między zarządzaniem pomocą w kryzysie humanitarnym i reorganizacją swoich placówek, szukali wsparcia i rozwiązań wśród innych organizacji, władz samorządowych i wojewódzkich. Przez ostatnie 3 miesiące nauczyli się nie tylko zarządzać kilkukrotnie większymi zespołami, ale także wypracowali nowe metody pracy. Zobaczyli swoje możliwości, ale też zdali sobie sprawę ze swoich ograniczeń. W jakim punkcie dzisiaj się znajdują? Jakie są ich wnioski? Co im się udało, co im nie wyszło? Jaką cenę przyszło im za to zapłacić? Jakie są ich plany na najbliższe miesiące?