Fundacja IB Polska była moim pierwszym doświadczeniem stażowym w ramach programu Erasmus+ i mogę śmiało powiedzieć, że była to wspaniała i ekscytująca przygoda. Fundacja zapewnia bezpieczne i swobodne środowisko – zawsze czułam się komfortowo, pracując w biurze. Przestrzeń była przyjazna, a nasi współpracownicy – życzliwi i wyrozumiali. Sprawili, że czułam się mile widziana i jestem częścią zespołu.

Pierwsze wrażenia – odbicie domu

Zanim poznałam Fundację, obawiałam się, że praca w biurze nie da mi możliwości wyrażenia siebie. Bałam się, że wszystko będzie musiało być całkowicie formalne. Dość szybko jednak przekonałam się, że się myliłam. Zarówno mój styl ubioru, jak i osobowość zostały zaakceptowane, a nawet zachęcano mnie do bycia sobą. To zainspirowało mnie do eksperymentowania ze swoim wyglądem i próbowania nowych stylizacji. Pierwszego dnia zostaliśmy zapoznani z miejscem pracy, działalnością Fundacji i naszymi współpracownikami. Moje pierwsze wrażenie na temat budynku było bardzo pozytywne – przypominał mi wnętrza mojej szkoły, co od razu mnie uspokoiło. Po spotkaniu z moim opiekunem pomyślałam: „Co za świetny gość! Mogłabym go sobie wyobrazić pracującego w mojej szkole.” Nie muszę dodawać, że dzięki otwartej atmosferze i podobieństwom do mojego codziennego otoczenia, poczułam się jak w domu.

Współpracownicy? Raczej przyjaciele!

Naprawdę nie mogę tego wystarczająco podkreślić: ludzie, którzy mnie otaczali podczas stażu, uczynili to doświadczenie dziesięć razy przyjemniejszym. Każdy z nich miał unikalną osobowość i wartości, z którymi mogłam się identyfikować. Nie spodziewałam się, że w tak krótkim czasie nawiążę z nimi tak silną więź. Byłam również mile zaskoczona, jak wiele podobieństw zauważyłam między nami. Miałam z nimi niezwykle głębokie i wartościowe rozmowy – ich wpływ na mnie pozostanie ze mną na zawsze. To właśnie ci ludzie dali mi impuls do wyjścia ze swojej strefy komfortu i do stawania się lepszą wersją siebie. Mój opiekun ciągle zachęcał mnie do pobudzania kreatywności. Jego najczęstszą radą było: „Wyluzuj!”. Dziękuję Ci za to.

Zadania, które rozwijały

Zadania, które otrzymywałam, były dla mnie zupełnie nowe. Nigdy wcześniej nie montowałam filmów na media społecznościowe, ale moi opiekunowie byli cierpliwi i spokojnie tłumaczyli mi, co mogę poprawić. Ilość pracy była idealnie wyważona – na tyle, bym nie czuła stresu, ale też bym się nie nudziła.

Moim głównym zadaniem było tworzenie materiałów wideo dla Fundacji. Na początku byłam zestresowana i obawiałam się, że wykonam swoją pracę fatalnie, ponieważ nie miałam doświadczenia w montażu. Pierwszy film wymagał wielu poprawek, ale zamiast czuć się zniechęcona, zmotywowało mnie to do jeszcze lepszej pracy następnym razem. Jestem wdzięczna za pomoc moich opiekunów – dzięki nim proces nauki był dużo łatwiejszy. Czułam się pewniej, wiedząc, że zawsze mogę zwrócić się do kolegów po radę.

Jednym z moich zadań było również nagrywanie warsztatów oraz krótkich filmów informacyjnych o Fundacji, takich jak np. droga z przystanku tramwajowego do biura czy zaproszenie na określone warsztaty.

Odkrywanie Krakowa

Podczas stażu moi opiekunowie zadbali także o to, bym mogła poznać piękno miasta. Była to moja pierwsza wizyta w Krakowie i jestem wdzięczna, że mogłam zobaczyć zapierające dech w piersiach miejsca oraz odwiedzić liczne zabytki i muzea. Szczególnie zapadła mi w pamięć wizyta w muzeum sztuki nowoczesnej – choć niektóre instalacje nie robiły na mnie wrażenia, to z moją grupą stworzyliśmy własną zabawę, „odnajdując” nowe instalacje w gniazdkach elektrycznych i robiąc zabawne zdjęcia.

Mieliśmy także okazję odwiedzić szkołę i ćwiczyć język angielski z polskimi uczniami. Spotkałam tam wielu młodych ludzi pełnych kreatywności i potencjału. Widząc osoby, które odważnie wyrażają siebie i swoje wartości, zyskałam wiarę w to, że przyszłość naszego świata zmierza w dobrym kierunku.

Moją absolutnie ulubioną częścią pobytu w Krakowie były spacery po mieście. Jako artystka, która uwielbia projektowanie postaci i analizowanie różnorodności ludzkiego wyglądu oraz osobowości, byłam zachwycona możliwością obserwowania ludzi. W moim rodzinnym mieście większość osób wygląda podobnie i nie sposób wywnioskować nic o nich na podstawie ich stylu. Natomiast w Krakowie spotkałam tak wielu unikalnych ludzi, że sam ich wygląd pozostawił na mnie wrażenie i stał się dla mnie inspiracją.

Podsumowanie

Kraków zachwycił mnie swoją architekturą i ilością cudownych wspomnień, które udało mi się tu zebrać. Wrażenia, lekcje i umiejętności, które zdobyłam w ciągu tych dwóch tygodni, pomogły mi lepiej zrozumieć siebie i swoje przyszłe cele. Praca w Fundacji dała mi wgląd w życie zawodowe i przygotowała mnie na to, czego mogę oczekiwać w przyszłości. Było to niezapomniane doświadczenie, dzięki któremu poznałam wspaniałych ludzi. Jestem wdzięczna, że mogłam ich nazywać swoimi kolegami.

Unforgettable chapter – Internship at IB Polska